|
WITAMY W OJCOWSKIM PARKU NARODOWYM |
||||
Tadeusz
Zając
Kraków, 2003-06-26 Instytut
Ochrony Przyrody Polska
Akademia Nauk 31-120
Kraków, al. A. Mickiewicza 33 tel.
+48 12 632 05 49 w. 122 tzajac@iop.krakow.pl
Opinia
w sprawie ochrony doliny Drwinki na terenie miasta Krakowa
Dolina
Drwinki jest niewielkim ciekiem wodnym płynącym płaskodenną doliną
erozyjną, szczególnie w górnym biegu, na wysokości osiedli Piaski
Wielkie oraz Kozłówek, aż po Prokocim, ma charakter erozyjnego wąwozu
o bardzo interesującej rzeźbie i naturalnym przebiegu koryta. Koryto
rzeczki ma charakter roztokowy, co wynika z aktywnej erozji stoków wąwozu,
charakteryzuje się dużą zmiennością przebiegu i całkowicie
naturalnym charakterem procesów hydrologicznych. Dolina dzieli się na
kilka płaskodennych basenów, gdzie koryto rzeczki tworzy roztoki, porośnięte
starodrzewiem. Dolina jest atrakcyjna krajobrazowo.
Szata roślinna tego terenu to stare łęgi jesionowo-olszowe,
bardzo dobrze i naturalnie wykształcone. Tego typu roślinność w tak
dobrze wykształconej formie staje się coraz rzadsza, a szczególnie na
obszarach miejskich powinna podlegać ochronie. Warto podkreślić, że
szczególnie w przypadku tego rodzaju łęgów, rzadko dochodzą one do
fazy starodrzewia, natomiast w dolinie Drwinki większość zadrzewionych
terenów dochodzi do wieku fizjologicznego olszy, kiedy drzewostan
przechodzi w fazę dojrzałą.
Fauna tego terenu została niestety w dość dużym stopniu
zdegradowana w ciągu ostatnich lat. W latach 70-tych i 80-tych dolina
Drwinki stanowiła istotne miejsce rozrodu płazów, szczególnie żab
brunatnych, których zgrupowania w czasie rozrodu sięgały kilkuset
sztuk. W basenie leżącym na wysokości SP nr 123 stwierdzano występowanie
miejsc rozrodu traszki zwyczajnej i grzebieniastej. Niestety zabudowana
okolic doliny, a przede wszystkim zanieczyszczenie wód rzeczki spowodowały
degradację populacji płazów, a wobec braku aktualnych badań, nie jest
znany stan ich populacji.
Ciekawa i jak na warunki miejskie interesująca jest awifauna tego
terenu. Większe obszary zadrzewień porastające baseny rzeczki lub
zbocza doliny są miejscem występowania gatunków rzadkich w warunkach
miejskich, np. słowika szarego Luscinia
luscinia, dzięcioła zielonego Picus
viridis, dzięcioła dużego Dendrocopos
major, dzięciołka Dendrocopos
minor, kowalika Sitta europea,
muchołówki żałobnej Ficedula
hypoleuca, dość licznej populacji szpaków Sturnus
vulgaris. Teren doliny jest miejscem żerowania sokoła pustułki Falco
tinunculus.
Szczególnego podkreślenia
wymaga rola tego siedliska jako miejsca wypoczynku i rekreacji dla mieszkańców
osiedli leżących na brzegami doliny. Niestety, teren ten nie został w
żaden sposób zagospodarowany, dalej traktowany jest jako nieużytek
przeznaczony do dowolnego zagospodarowania. Powinien zostać on przekształcony
w półnaturalny obiekt zieleni miejskiej, chroniony jako użytek
ekologiczny, wykorzystywany do celów edukacyjnych i rekreacyjnych przez
lokalną społeczność. dr Tadeusz Zając
|
||||
