|
WITAMY W OJCOWSKIM PARKU NARODOWYM |
|||
|
Działania uczniów Szkoły Podstawowej nr 116/Gimnazjum nr 31 na rzecz doliny Drwinki |
|||
|
1. 1995 – uratowanie przed rozbiciem na tłuczeń drogowy 5-tonowego głazu narzutowego, leżącego na lewym brzegu Drwinki. Decyzją Wojewódzkiego Konserwatora Przyrody, z dnia 30 I 1997, głaz – czerwony granit alandzki – został uznany za pomnik przyrody, „unikat w południowym regionie Polski, ze względu na duże rozmiary, rodzaj skały (czerwony granit), o szczególnym znaczeniu naukowym, dydaktycznym i estetycznym”. 2. 1996 – uczniowie z Klubu Błękitnego Kciuka SP nr 116 uczestniczą w programie badawczym „Twoja rzeka” (zorg. przez Ośrodek Edukacji Ojcowskiego Parku Narodowego). Zanim uzyskują dane na temat stanu wody i organizmów występujących w Drwince, sami stają się królikami doświadczalnymi: podczas obserwacji mikroskopowych biolog, mgr Aleksandra Litwin, doznaje wstrząsu alergicznego (pomoc na pogotowiu ratunkowym), uczeń-alergik ma typowe objawy alergiczne, uczeń bez alergii – podobne. Stwierdzono, że w wodach Drwinki żyją jedynie kiełże, gatunek typowy dla ścieków. |
|
||
|
3. 1997 – członkowie KBK w ramach I Forum Ekologicznego Szkół Dzielnicy XII (zorganizowanego przez SP nr 116) współtworzą „Mapę dzikich wysypisk śmieci w rejonie szkół Dzielnicy XII” nanosząc wysypiska Drwinki. 4. 1998 – „Mapa dzikich wysypisk...” zostaje przekazana przez uczestników II Forum do ZGK. Część wysypisk – poza Drwinką – zostaje usunięta. |
||
|
5. III 2000, III 2001 – uczniowie SP nr 116 i Gimnazjum nr 31 budują budki lęgowe dla ptaków i z pomocą ornitologów z Małopolskiego Towarzystwa Ornitologicznego wieszają je w lasku nad Drwinką. 6. IV-VI 2002 – członkowie Koła Ekologiczno-Krajoznawczego im. E. Romera prowadzą prace badawcze w ramach programu „Skarbce” (zorg. przez Regionalny Ośrodek Edukacji Ekologicznej). Powstaje opracowanie „Skarbiec rzeki Drwinki”, obejmujący historię tego obszaru, stan i zanieczyszczenie środowiska. 7. 12 X 2002 – prof. Stefan W. Alexandrowicz z PAU dokonuje na oczach uczniów ekspertyzy geologicznej stukilogramowego granitu, znalezionego przy ul. Spółdzielców 8: granit alandzki, głaz narzutowy. 8. 23 IV 2003 członkowie KKE występują do radnej Marii A. Hołuj z Rady Dzielnicy XII z petycją w sprawie ochrony Drwinki. Załączają materiały: „Skarbiec rzeki Drwinki” oraz artykuł „Czy Drwinka może ożyć?” z propozycją publikacji w piśmie „Dwunastka”. |
|||
|
9. 25 VI 2003 – Wojewódzki Konserwator Przyrody informuje, że wniosek o uznanie jako pomnika przyrody graba zwyczajnego, rosnącego przy ul. Szpakowej 3 (opracowany przez młodzież w ramach programu „Skarbce”), znalazł pozytywne rozwiązanie: „Obiekt wpisano do ewidencji projektowanych pomników przyrody województwa małopolskiego pod pozycją 25”. |
|
||
|
10. 26 VI 2003 – dr Tadeusz Zając z IOP PAN przedstawia opinię nt ochrony doliny Drwinki. 11. 5 VII 2003 – RD XII podejmuje uchwałę w sprawie ratowania doliny Drwinki. Wystosowano pisma do Straży Miejskiej, Państwowej Inspekcji Ochrony Środowiska i Zarządu Gospodarki Komunalnej w kwestiach poruszonych przez uczniów: · Na os. Piaski Wielkie, przy ul. Czajna, z zakładu garbarskiego wycieka solanka – piękny starodrzew olchowy zamiera. · Z kilku ubojni zwierząt na os. Piski Wielkie, przy ul. Mokrej, spływają do rz. Drwinki: krew i gnojowica. · Garbarnie w tymże rejonie wypuszczają do środowiska sole chromu (stosowane do garbowania skór) i sól kuchenną (używaną do konserwacji skór surowych). · Przy ul. Facimiech, w okolicy bloku nr 18, powstało „dzikie” wysypisko gruzu – zasypywana jest terasa doliny rzeki Drwinki, przez co zmniejsza się szerokość koryta, a wraz z nim pomniejsza się przepływ w przypadku wód powodziowych. · Na terenie ośrodku sportowego – korty tenisowe – na os. Na Kozłówce, nad lewym brzegu Drwinki, stosowana jest niezbadana żrąca substancja chwastobójcza. Ze względu na silnie zasadowy odczyn wody i gleby w pobliżu kortów (pH=10!) istnieje podejrzenie, że jest to wapno gaszone. |
|||
|
12. 8 IX 2003 – brak rezultatów ww interwencji – uczniowie zbierają podpisy pod petycją do Prezydenta Miasta Krakowa, przeprowadzają wśród mieszkańców ankietę na temat „Jak wypoczywamy?”, prowadzą „sprzątanie świata” w dolinie Drwinki oraz sporządzają dokumentację fotograficzną tego terenu. |
||
|
Argumenty
przemawiające za ochroną doliny Drwinki 1. Obszar cenny przyrodniczo, zarówno pod względem przyrody ożywionej, jak i nieożywionej 2. Ważny fragment pierścienia zieleni otaczającego Kraków. 3. Teren lęgowy ok. trzydziestu gatunków ptaków. 4. Rejon występowanie gatunków objętych ochroną prawną: a. rośliny: kruszyna pospolita; b. ptaki: dzięcioł zielony, dzięcioł duży, sokół pustułka, sokół wędrowny, sowa uszata, sowa pójdźka, pliszka siwa, kwiczoł, sikora modra, sikora bogatka, pierwiosnek. 5. Znawcy przedmiotu – dr Tadeusz Zając z IOP PAN oraz leśnik Andrzej F. Felger i Marcin Krzyżański z Małopolskiego Towarzystwa Ornitologicznego – oprócz zasobów przyrodniczych podkreślają postępującą degradację środowiska Drwinki: ponadklasowy ściek, wymarcie traszki grzebieniastej, traszki zwyczajnej i innych płazów, rozbicie kilku granitów alandzkich. 6. Dolina Drwinki figuruje w „Studium uwarunkowań w kierunku zagospodarowania przestrzennego miasta Krakowa” jako „park rzeczny” oraz zajmuje ósme miejsce na „Liście rankingowej tworzenia terenów miejskich” jako „park Drwinka”. Jeśli degradacja tego terenu nie zostanie natychmiast wstrzymana, nie będzie już co chronić. 7. Z ankiety przeprowadzonej przez uczniów Gimnazjum nr 31 nt „Jak wypoczywamy?”, (181 wypowiedzi) wynika, że zielony niezabudowany teren doliny Drwinki jest bardzo potrzebny mieszkańcom os. Na Kozłówce: a. 41% mieszkańców najczęściej odpoczywa przed telewizorem, w domu; b. 76% ankietowanych uważa, że w pobliżu brakuje terenów spacerowych; c. 56% odczuwa uciążliwość wynikającą z dużego zagęszczenia mieszkańców; d. 96% źle ocenia stan środowiska doliny Drwinki; e. 99% sądzi, że okolice Drwinki należy przeznaczyć na miejsce wypoczynku dla mieszkańców. 8. Środowisko wychowawcze os. Na Kozłówce wymaga poszerzenia bazy rekreacyjnej. 9. Dolina Drwinki mogłaby się stać „żywym laboratorium” dla pobliskich placówek oświatowych i miejscem godnego odpoczynku dla ludzi starszych. oprac.
mgr Lidia Bączek, |
|||
